cf6b9c49

Een loopband, jij?

Thu, 05 Mar 2026 10:09:33 GMT

"Ja, echt waar!"

Die vraag kreeg ik de afgelopen weken meerdere keren.

“Een loopband? Jij?”

Ja. Ik. Want ik werd dit jaar vijftig. Sara dus. En bij dat soort mijlpalen horen soms cadeaus waar je zelf stiekem al een tijdje over nadenkt. In mijn geval: een loopband.

En geloof me, daar was ik oprecht blij mee. Sinds begin februari heb ik er al behoorlijk wat kilometers op gezet. Meer dan ik zelf eigenlijk verwachtte.

Want eerlijk is eerlijk: ik loop ook heel graag buiten. Met het hondje bijvoorbeeld. Dat is heerlijk. Frisse lucht, even het hoofd leeg.

Alleen… als je een hond hebt, weet je hoe dat gaat. Stoppen. Snuffelen. Nog eens stoppen. Nog iets interessants in de berm. En voor je het weet is een wandeling vooral een ontdekkingstocht geworden voor de hond en iets minder voor je eigen tempo.

Dat is precies waarom die loopband zo fijn is. Daar kan ik gewoon in mijn eigen ritme lopen. Geen pauzes, geen afleiding, geen “oh kijk een blaadje”. Gewoon een rustig, gelijk tempo en een paar kilometers achter elkaar wegwandelen.

Wat ik er ook leuk aan vind, is hoe makkelijk hij in mijn dag past.

’s Ochtends met een kop koffie kan ik al een paar duizend stappen zetten. Soms kijk ik ondertussen even iets op mijn tablet of werk ik kort iets bij op mijn laptop. En voor ik het weet heb ik alweer een paar kilometer te pakken. Multifunctioneel, zeg maar.

En nee, ik ben duidelijk niet de enige die dit ontdekt heeft. Als je een beetje rondkijkt, zie je dat loopbanden op dit moment enorm populair zijn. Zeker de compacte varianten voor thuis.

Dat snap ik wel.

Want wandelen is misschien wel de meest onderschatte vorm van beweging die er is. Uit verschillende onderzoeken blijkt bijvoorbeeld dat **regelmatig wandelen het risico op hart- en vaatziekten verlaagt, je bloedsuiker stabieler houdt en zelfs een positief effect heeft op je stemming en slaap**. En het mooie is: je hoeft er geen topsporter voor te zijn. Sterker nog, een rustige wandeling is vaak al genoeg.

Veel mensen denken nog steeds dat je alleen resultaat krijgt van zware trainingen. Zweten, springen, jezelf uitputten.

Maar je lichaam houdt eigenlijk veel meer van regelmaat. Elke dag bewegen. Een flink aantal stappen zetten. Gewoon… gaan. Zo blijkt uit onderzoek dat al rond de 7.000 tot 8.000 stappen per dag al duidelijke gezondheidsvoordelen geeft.

Dat hoeft dus echt niet altijd die beroemde 10.000 te zijn.

En het mooie van wandelen is: je houdt het vol. Geen ingewikkelde schema’s. Geen zware trainingen waar je tegenop ziet. Gewoon een tempo dat bij je past. Als je ooit een loopband overweegt, zou mijn advies trouwens simpel zijn: bespaar er niet te veel op. Koop er één die stevig loopt en prettig voelt.

Hij hoeft echt niet alle toeters en bellen te hebben. Je hoeft er niet eens op te kunnen hardlopen. Als hij je maar helpt om in een rustig tempo te wandelen. Want uiteindelijk is dat misschien wel de grootste winst: iets vinden dat zo makkelijk in je dag past dat je het bijna vanzelf doet.

En voor je het weet… heb je weer een paar duizend stappen gezet. Zonder dat het voelt als sporten.

Anja

Wil je weten wat hoeveel stappen voor jou al echt kan werken?

Je kunt een kennismakingsgesprek plannen om dat samen rustig te verkennen.

Plan een kennismakingsgesprek

Hoeveel calorieën moet ik nou per dag eten?

Wed, 04 Feb 2026 23:00:00 GMT

“Geef me gewoon één getal.”

Je opent Google en typt het:

Hoeveel calorieën moet ik per dag eten?

Het internet is er snel uit. Gemiddeld zou een vrouw rond de 2.000 calorieën nodig hebben. Andere sites noemen bandbreedtes, tabellen, schema’s. Voor je het weet zit je met vijf verschillende antwoorden en nog steeds geen idee wat dat voor jou betekent.

Want dat is natuurlijk het lastige, jij bent geen gemiddelde.

Je weegt niet precies wat een gemiddelde vrouw weegt. Je beweegt niet zoals zij beweegt. Je slaapt anders, werkt anders, leeft anders. Je lichaam verbruikt energie op zijn eigen manier. En toch proberen we onszelf vaak in zo’n gemiddeld getal te passen, alsof dat vanzelf moet werken.

Dat voelt logisch. Maar het klopt meestal niet.

Wat veel mensen denken, is: als ik minder eet dan dat gemiddelde, dan val ik vast af. Alleen… je lichaam is geen dom systeem. Als je structureel te weinig binnenkrijgt, gaat het zuiniger draaien. Spaarstand. Minder energie. Meer vermoeidheid. Soms zelfs meer vasthouden in plaats van loslaten.

Te weinig is dus niet de oplossing.

Te veel trouwens ook niet. Dan gebeurt er gewoon helemaal niks met je gewicht, hoe gezond je ook eet.

De kunst zit precies in dat midden.

Je wilt weten wat jouw persoonlijke calorie-inname is. Het aantal calorieën dat jouw lichaam nodig heeft om goed te functioneren, te bewegen, te herstellen en energie te hebben. Dat is je basis. Je fundament.

Dat getal is geen dieet. Het is geen beperking. Het is juist wat je lichaam nodig heeft.

En als je dat combineert met een prettig ritme, voldoende beweging en rust, dan zie je vaak vanzelf een langzame verschuiving ontstaan. Geen harde sprongen, geen snelle beloftes, maar beweging in de goede richting. Een halve kilo per week is al heel mooi. Dat is twee kilo per maand. Dat is twaalf kilo in een half jaar. En vooral: dat is leefbaar.

Dat is veranderen in plaats van volhouden.

Wat ook fijn is aan zo’n persoonlijke calorieberekening, is dat het je rust geeft. Je hoeft niet te gokken. Niet elke dag te twijfelen of je te veel of te weinig eet. Je snapt beter wat bij jouw lijf hoort en wat niet.

En als je eenmaal op je gewenste gewicht zit, verandert dat getal weer. Dan krijg je een nieuwe calorie-inname die past bij onderhouden in plaats van veranderen.

Ook dat is gewoon onderdeel van hetzelfde verhaal: je lichaam voeden op wat het nodig heeft, in elke fase.

Calorieën worden dan geen vijand en geen obsessie. Ze worden informatie. Richting. Begrip.

De vraag hoeveel calorieën moet ik per dag eten gaat dus eigenlijk niet over streng zijn of minder mogen. Het gaat over afstemmen. Over leren samenwerken met je lichaam in plaats van ertegen vechten.

En dat voelt, als je het eenmaal snapt, verrassend logisch.

Anja

Wil je weten wat jouw persoonlijke calorie-inname is en hoe je dat op een ontspannen manier kunt gebruiken, zonder in dieetdenken te belanden?

Je kunt een kennismakingsgesprek plannen om dat samen rustig te verkennen.

Plan een kennismakingsgesprek

Waarom val ik niet af terwijl ik gezond eet?

Wed, 28 Jan 2026 23:00:01 GMT

“Ik doe toch alles goed?”

Er zijn van die zinnen die bijna altijd beginnen met een lichte zucht.
“Ik eet echt gezond hoor…”

En dan volgt er vaak nog iets achteraan. Over salades. Over minder snoepen. Over netjes ontbijten. Over braaf wandelen.

Het klinkt bijna alsof iemand zichzelf even wil vrijpleiten.

En ondertussen staat daar die weegschaal. Eigenwijs. Onbewogen. Alsof hij denkt: leuk verhaal, maar ik doe vandaag even niet mee.

Wat ik dan altijd interessant vind, is hoe snel we het woord gezond koppelen aan resultaat. Gezond eten moet iets opleveren. Liefst zichtbaar. Liefst snel. Liefst met een duidelijk cijfer erbij.

Alsof het lichaam een soort bonnetje uitprint: bedankt voor je moeite, hier zijn je verloren kilo’s.

Zo werkt het alleen niet.

Zeker niet na je vijfendertigste.

Dan speelt er simpelweg meer mee dan alleen wat er op je bord ligt. Slaap. Stress. Hormonen. Hoe druk je dagen zijn. Hoe goed je herstelt. Hoe vaak je eigenlijk echt ontspant.

Je kunt keurig eten en toch merken dat je lijf zijn eigen tempo aanhoudt.

Dat voelt soms oneerlijk. Of frustrerend. Of verwarrend.

Wat daar nog eens bovenop komt, is onze neiging om groot te denken. Als het niet snel genoeg gaat, moet het strenger. Minder. Netter. Nog gezonder. Nog harder je best doen.

Terwijl een halve kilo per week eigenlijk al prachtig is!

Dat klinkt misschien niet spectaculair. Maar reken het eens door. Twee kilo per maand. Twaalf kilo in een half jaar. Zonder gekke sprongen, zonder stress, zonder jojo-effect.

Dat is geen dieet. Dat is een verschuiving in hoe je leeft.

Alleen zijn we zo gewend geraakt aan snelle beloftes, dat normaal ineens voelt als langzaam.

En ondertussen mis je misschien wat er óók verandert. Dat je beter slaapt. Dat je rustiger bent in je hoofd. Dat je kleding net iets lekkerder zit. Dat je energie anders verdeeld is over de dag. Dat je gezicht zachter staat.

Dat zie je niet altijd meteen in cijfers, maar je merkt het wel.

Gezond eten is dus niet automatisch een garantie voor snel gewichtsverlies. Het is eerder een uitnodiging om je lichaam weer te leren vertrouwen. Te snappen wat bij jou past, in plaats van wat volgens een algemeen plaatje zou moeten werken.

Misschien zit de echte winst niet in harder duwen, maar in beter kijken. Naar wat je lijf laat zien. Naar wat al wél verandert. Naar wat houdbaar voelt in jouw leven.

Soms is dat minder spectaculair dan je hoopt, maar vaak wel veel duurzamer dan je denkt.

Anja

Hoe behoud ik goede voornemens

Wed, 21 Jan 2026 20:02:38 GMT

Hoe behoud ik goede gewoontes na januari?

“Het ging zó lekker… en toen werd het gewoon weer dinsdag.”

Ze zat tegenover me, nou ja op mijn beeldscherm dan he, met haar handen om een kop thee. Zo’n blik die je vaak ziet half lachend, half zuchtend.

“De eerste weken van januari gingen echt top,” zei ze. “Ik liep meer, lette beter op wat ik at, voelde me eigenlijk best trots. En nu… tja. Het is niet weg, maar het is ook niet meer dat lekkere gevoel van begin januari.”

Ik knikte. Dit gesprek heb ik in allerlei varianten al zo vaak gevoerd. Dan komt bijna altijd dezelfde vraag:

hoe behoud ik goede gewoontes na januari?

Wat me dan opvalt, is dat we het meteen hebben over gedrag. Over schema’s, discipline, structuur, volhouden. Terwijl het daar meestal niet echt over gaat. Het gaat veel vaker over wat eronder zit. Waarom je überhaupt begon.

Bij haar begon het niet omdat het moest. Niet omdat iemand haar op de vingers tikte. Ze was gewoon op een ochtend wakker geworden met dat rustige gevoel: ik wil beter voor mezelf zorgen. Niet groots, niet streng. Gewoon wat liever.

Dat was haar motor.

Tot het leven zich weer meldde. Drukke dagen. Slechte nachten. Afspraken die uitliepen. En ineens stond die oude reflex weer op de stoep: zie je wel, het lukt me toch niet.

Dat moment is zo herkenbaar. Niet alleen bij haar, bij bijna iedereen.

We denken vaak dat goede gewoontes breken omdat we niet sterk genoeg zijn. Of niet gemotiveerd genoeg. Of te weinig discipline hebben. Terwijl het meestal veel menselijker is dan dat. We zijn geneigd om groot te denken. Alles of niets. Vol erin of stoppen.

Perfect of gefaald. Dat maakt het zwaar. En eerlijk gezegd ook best vermoeiend.

Wat vaak veel beter werkt, is kleiner durven kijken.

Niet: ik moet vijf keer per week sporten.

Maar: vandaag even een blokje om.

Niet: alles gezond doen.

Maar: één bewuste keuze extra.

Niet: het moet altijd goed gaan.

Maar: het mag ook gewoon rommelig zijn.

Die kleine stapjes lijken onbeduidend, maar ze bouwen vertrouwen op. Je laat jezelf telkens weer zien: ik kan dit. Op mijn manier. In mijn tempo.

Tijdens dat gesprek zei ze ineens: “Weet je wat ook scheelt? Dat ik dit niet alleen doe. Dat iemand even meekijkt en me niet meteen laat wegzakken in dat oude verhaal.” Dat raakte precies de kern.

Veranderen lukt zelden in je eentje. Niet omdat je het niet kunt, maar omdat je soms iemand nodig hebt die naast je blijft staan. Die je herinnert aan waarom je begon. Die je niet dwingt of pusht, maar ook niet meteen laat afhaken als het even schuurt.

Iemand die met je meeloopt, niet voor je uit loopt.

Dat maakt het verschil tussen een goed voornemen en een nieuwe manier van leven.

Misschien is dat wel het echte antwoord op die vraag over januari. Niet harder je best doen. Niet strengere regels. Niet nóg meer plannen, maar vriendelijker worden voor jezelf. Kleiner durven denken en erkennen dat samen vaak gewoon sterker is dan alleen.

Niet perfect, wel bewust.

Niet alleen, wel op eigen kracht.

Anja

Misschien herken je jezelf in dit verhaal en voel je dat je het niet helemaal alleen wilt blijven uitzoeken.

Als je daar eens rustig over wilt sparren, kun je een kennismakingsgesprek plannen. Geen verplichtingen, gewoon even kijken wat bij jou past.

Plan een kennismakingsgesprek

Onzeker op foto’s? Zo vond ik zelfvertrouwen | FabulousFit

Mon, 15 Dec 2025 22:44:06 GMT

“Niet die foto posten waar ik op sta, hè?”

Ik zei het zó vaak dat het bijna een reflex werd. We waren uit met vriendinnen, we deden iets leuks, iemand pakte haar telefoon en nog vóórdat ik wist wat ik deed, kwam het eruit: “Niet die waar ík op sta.”

En ik lachte er dan een beetje bij. Alsof het niks was. Alsof ik gewoon “niet zo van foto’s” ben. Maar eerlijk? Dat was het niet. Ik was niet “gewoon niet van foto’s”. Ik was iemand die zichzelf bijna nooit leuk vond op beeld. Niet knap genoeg. Niet goed genoeg. Niet… zoals het in mijn hoofd hoorde.

En het gekke is: ik was wél actief op Facebook. Jarenlang. Bijna elke dag. Ik deelde van alles. Gedachten, verhalen, grappige dingen, soms iets wat me raakte. Alleen één ding deelde ik bijna nooit: mezelf.

Ik wilde er wel bij zijn, maar ik wilde niet gezien worden. Dat klinkt hard als je het zo opschrijft, maar dat was precies wat ik deed. Ik stond erbij, ik lachte mee, ik maakte herinneringen… en vervolgens zorgde ik dat ik uit beeld bleef. Alsof ik pas mocht verschijnen als ik eerst “beter” was. Fitter. Slanker. Zekerder. Meer fotogeniek. Meer alles.

Misschien herken jij dat ook. Dat je meteen gaat zoeken naar wat er niet klopt zodra je jezelf terugziet. Die ene hoek, dat licht, die houding—en voor je het weet is een foto geen momentopname meer, maar een oordeel.

En toen veranderde er iets. Niet in één keer en ook niet met groot drama. Gewoon stap voor stap. Ik ging beter voor mezelf zorgen. Ik ging gezonder eten, meer bewegen, beter slapen, minder alles-of-niets. Ik stopte met mezelf straffen en begon mezelf te ondersteunen. Niet omdat ik “perfect” wilde worden, maar omdat ik me gewoon weer goed wilde voelen.

Wat ik niet had verwacht, is hoeveel dat met je hoofd doet. Als je je fitter voelt, gezonder, sterker… dan wordt het vanbinnen rustiger. Je mentale gezondheid krijgt ruimte. Je zelfbeeld wordt minder scherp, minder vijandig. Je wordt zachter. En ineens merk je: ik ben niet alleen maar bezig met “hoe ik eruitzie”, ik ben bezig met “hoe ik me voel”. En dat voelt als winst.

Toen ik deze foto zag, gebeurde er iets wat vroeger bijna nooit gebeurde: ik keek en ik ging niet meteen scannen op minpunten. Ik dacht niet: weg ermee. Ik dacht: hé… dit ben ik. En ik voelde trots.

Niet omdat ik nu ineens iemand ben die overal foto’s van zichzelf online zet. Dat ben ik nog steeds niet. Sommige vrouwen hebben er maling aan en posten alles—ook als ze er even minder fotogeniek op staan. En echt: ik vind dat bewonderenswaardig. Dat vrije, dat “dit is het leven”. Maar dat is niet mijn manier. Niet mijn tempo. En dat is oké.

Ik hoef mezelf niet te veranderen in iemand die elke dag zichtbaar is om te bewijzen dat ik gegroeid ben. Mijn groei zit ’m juist in het feit dat ik bewust kies. Dat ik mezelf niet meer wegduw. Dat ik deze foto wél durf te plaatsen, omdat hij voor mij ergens voor staat.

Deze foto is geen “kijk mij eens”. Deze foto is: ik bén er. Ik ben gezonder en gelukkiger met mezelf dan ooit. Ik voel me fit. Ik voel me sterk. En voor het eerst vind ik het leuk om mezelf terug te zien. Niet omdat alles perfect is, maar omdat ik mezelf niet meer afwijs.

En als jij dit herkent—dat je jezelf vaak uit beeld houdt, dat je je onzeker voelt, dat je steeds denkt: later—dan wil ik je dit meegeven: je hoeft het niet groot te maken. Je hoeft niet ineens alles te posten. Je hoeft niet te doen alsof het je niks doet. Maar je mag wél één stapje zetten richting jezelf. Eén keuze vandaag die niet tegen je werkt, maar vóór je.

Niet perfect. Wel bewust.

Dát is waar het verschil begint. En ik loop met je mee.

Wil je ook weer lekker in je lijf zitten, meer energie voelen en rust krijgen in je hoofd—zonder dieet en zonder strijd? Kijk dan eens naar mijn 1-op-1 coaching.

-Anja

Heb je een maagverkleining gedaan

Sun, 07 Dec 2025 12:38:33 GMT

“En toen vroeg ze… Heb je een maagverkleining gedaan”

“Het gebeurde zomaar, ergens halverwege een gesprek dat eigenlijk heel luchtig begon. We hadden het over van alles en nog wat en ineens kwam het onderwerp gezondheid voorbij. Ik vertelde dat ik inmiddels ruim dertig kilo kwijt was en nog voordat mijn zin helemaal uitgesproken was, zag ik haar gezicht al veranderen. Het was die blik die nieuwsgierigheid mengt met voorzichtigheid en toen kwam de vraag die ik inmiddels vaker hoor dan ik ooit had verwacht.

Heb je een maagverkleining gedaan?

Hij landde niet hard, maar hij raakte wel iets. Niet omdat het een pijnlijke vraag is, maar omdat ik op dat moment opnieuw voelde hoe gewoon het is geworden om te denken dat zoiets alleen lukt met een medische ingreep of een medicijn of een of andere extreme methode die je lichaam moet dwingen in plaats van begeleiden. Het is alsof de vanzelfsprekendheid dat een lichaam zelf kan veranderen langzaam is verdwenen en dat merkte ik precies op dat moment.

Ik keek haar aan en ik lachte zacht, want nee, geen ingreep. Geen medicatie. Geen shakes of crashpogingen. Geen truc. En tegelijkertijd voelde ik dat ik iets wilde uitleggen, niet om mezelf te verantwoorden, maar omdat dit een thema is dat veel groter is dan dat ene gesprek. Het gaat over hoe we zijn gaan geloven dat ons lichaam pas werkt wanneer er aan gesleuteld wordt.

Mijn reis ging niet over sneller, harder of extremer. Het ging juist over zachter. Over weer leren luisteren naar een lichaam dat jarenlang vooral heeft moeten volgen. Over kleine keuzes die ruimte gaven in plaats van druk. Over eerlijk kijken naar wat ik nodig had, niet om af te vallen, maar om me beter te voelen. En dat afvallen kwam daarna, als vanzelf, alsof mijn lijf eindelijk kon ademhalen.

Dat is wat ik bedoel wanneer ik zeg dat ik dit heb gedaan op eigen kracht. Het is geen stoere uitspraak en het is geen badge van onafhankelijkheid. Het is meer een zachte waarheid die ik steeds opnieuw terugzie bij vrouwen die met mij werken. Op eigen kracht betekent voor mij dat je geen hulpmiddelen nodig hebt die jou overrulen of voorbijrennen. Maar het betekent niet dat je het alleen moet doen. Er is ruimte om steun te hebben, om begeleid te worden, om iemand naast je te hebben die met je meekijkt terwijl jij weer vertrouwen krijgt in jezelf.

En misschien is dat wel wat me het meest raakte aan die vraag. Niet omdat het een verkeerde vraag is, maar omdat ik voelde dat mijn verhaal nog duidelijker mag laten zien dat het lichaam zoveel meer kan dan we vaak denken. Dat verandering niet altijd iets drastisch hoeft te zijn. Dat er een manier bestaat die vriendelijk is en toch effectief en dat die manier voor zoveel vrouwen beschikbaar is.

Ik merkte die dag dat ik mijn boodschap daar nog helderder over wil laten zijn. Niet luid, niet groots, maar gewoon zacht en eerlijk. En daarom voelt het goed om de komende tijd ook op mijn website iets meer ruimte te maken voor dat verhaal. Niet omdat het anders moet maar omdat het klopt om dit stukje van de puzzel helderder te laten zijn.

Want het kan.
Het kan zonder ingreep.
Het kan zonder medicatie.
Het kan zonder extreme diëten.

En het hoeft niet alleen. Nooit alleen.

Het begint met vertrouwen in iets dat we misschien te lang zijn vergeten
dat jouw lichaam het echt kan
op een manier die past bij jou.

Wanneer jij die reis net als ik ga afleggen, loop ik graag met je mee

Anja

hormoon pleisters en gewicht. het echte verhaal dat niemand je vertelt

Tue, 25 Nov 2025 18:39:57 GMT

Hormoon pleisters en gewicht. het echte verhaal dat niemand je vertelt

Er was eens een vrouw die dacht dat ze gek werd.
Ze heette… nou ja, laten we haar gewoon “iedereen” noemen.

Iedereen die opeens wakker wordt en denkt: waarom voelt mijn lijf alsof het zijn eigen plannen maakt. Broeken die strakker zitten, een buik die zich aan je vastklampt alsof hij huur betaalt, stemmingen die schommelen als een oude schommelstoel.

En dan komt dat ene woord voorbij: hormoonpleisters.

Voor de één een reddingsboei, voor de ander een bron van twijfel. Want ergens op een verjaardag zei iemand dat je er dik van wordt, waarop haar vriendin riep dat ze er eindelijk door afviel.

Je kunt je voorstellen: chaos.

Dus wat gebeurt er nou echt in je lichaam?

Wanneer je hormonen beginnen te dansen alsof ze geen choreograaf hebben, is het logisch dat je lijf anders reageert. Je stofwisseling zakt wat in, je lichaam houdt liever vet vast, vooral rond je buik.

Niet omdat jij iets fout doet, maar omdat je lijf in een soort interne verbouwing zit.

Hormoonpleisters doen één ding heel goed: ze brengen rust in die hormonale storm. Niet door kilo’s weg te toveren, maar door de schommelingen te dempen die je gewicht zo onvoorspelbaar maken.

Je gaat er dus niet automatisch van afvallen, maar je lichaam krijgt wél weer een stabieler fundament. Dat merk je soms aan meer energie of minder plotselinge honger die je naar de kast stuurt op zoek naar iets dat knispert.

Sommige vrouwen merken dat hun eetlust verandert. Dat ligt niet aan de pleister zelf, maar aan het type hormoon dat je krijgt. Progesteron en testosteron kunnen je eetlust wat wakker maken, terwijl oestrogeen juist rust brengt in je hongergevoel.

Het blijft dus een persoonlijk verhaal, geen one-size-fits-all.

En dan het echte geheim

Het zijn niet de pleisters die bepalen of jij afvalt of stabiel blijft. Het is wat jij doet met de rust die je terugkrijgt.

Dat moment waarop je voelt: ik heb mijn lijf weer een beetje terug. Mijn energie komt op gang. Mijn hoofd wordt helderder.

Dáár zit jouw kracht.

Want vanaf dat punt kun je weer keuzes maken die passen bij de vrouw die je nu bent.

Niet de versie van tien jaar geleden, maar de sterke, wijze, soms een tikje koppige vrouw die haar eigen route kent.

Je lijf vraagt om beweging die bij je levensfase past, eten dat je voedt in plaats van vult, en nachten waarin je niet drie keer wakker wordt omdat je onder de dekens een privé-tropisch klimaat creëert.

Hormoonpleisters kunnen een steun in de rug zijn, maar jij blijft de bestuurder.

Tot slot, keukentafelwijsheid

Laat je goed adviseren. Wat bij je buurvrouw werkt, hoeft voor jou niets te doen. Hormonen zijn net mensen: ze reageren allemaal anders.

Een arts die met je meedenkt, kan je precies vertellen wat voor jouw lichaam het beste voelt.

En onthoud dit: jouw gewicht zegt niets over jouw kracht, jouw waarde of jouw succes. Het gaat om balans, rust in je hoofd en energie in je lijf. De rest volgt vanzelf, stap voor stap.

Wil je meer weten over hoe je je lichaam in deze fase kunt ondersteunen zonder strijd of schuldgevoel?

Kijk dan op fabulousfit.nl voor praktische tips, inspiratie en begeleiding die past bij vrouwen die geen genoegen nemen met “dit hoort erbij”.

Anja

Voeding in de overgang: wat helpt (en wat juist niet) tegen buikvet

Wed, 12 Nov 2025 15:30:00 GMT

Buikvet in de overgang – wat kun je beter laten (en wat juist niet)

Als je in de overgang zit, heb je het vast al gemerkt: dat buikje dat er ineens lijkt te zijn komen wonen en niet van plan is om weer weg te gaan. Je eet niet anders, beweegt misschien zelfs meer, en toch… je broek zit strakker. Frustrerend, hè? En je bent niet de enige.

Laatst las ik een interessant artikel op Health.com over voeding in de overgang. Daarin werd bevestigd wat ik in de praktijk vaak zie: veel suiker, bewerkte producten en verzadigde vetten maken het voor je lichaam lastiger om in balans te blijven. Je hormonen veranderen, je stofwisseling vertraagt en je lichaam reageert gevoeliger op stress.

Tijdens de overgang gaat je lichaam anders om met vetopslag, energie en herstel. Waar vet vroeger gelijkmatig verdeeld werd, lijkt het nu vooral rond je middel te blijven hangen. En dat heeft niet alleen met uiterlijk te maken — het zegt ook iets over je gezondheid.

Daarom is het slim om eens te kijken niet naar wat je allemaal níet mag eten, maar naar wat je lichaam nu echt nodig heeft aan gezonde voeding. Toch helpt het om te weten welke voedingsmiddelen buikvet en hormonale klachten extra in de hand kunnen werken.

Wat kun je beter wat minder eten

Suiker en snelle koolhydraten
Dat glaasje sap, die granenreep of dat “gezonde” koekje geven je bloedsuiker een piek en daarna een flinke dip. Je voelt je moe, hongerig en grijpt sneller naar meer. Zeker in de overgang, als je lichaam al gevoeliger reageert op schommelingen, is dat een recept voor buikvet en stemmingswisselingen.

Bewerkte voedingsmiddelen
Alles wat in een verpakking zit met meer dan vijf ingrediënten, kun je met een korreltje zout nemen — letterlijk en figuurlijk. Kant-en-klare maaltijden, snacks en sauzen bevatten vaak veel suiker, zout en ongezonde vetten. Je lichaam herkent dat eten amper nog als voeding, waardoor het meer moeite kost om het te verwerken.

Verzadigde vetten en transvetten
Je hebt vet nodig, zeker in de overgang. Maar het gaat om het soort vet. Vet uit koek, gebak, snacks en bewerkt vlees werkt ontstekingsbevorderend. Dat maakt afvallen lastiger en is belastend voor hart en bloedvaten.

Te veel zout
Zout houdt vocht vast en kan zorgen voor een opgeblazen gevoel of een hogere bloeddruk. Zeker als je last hebt van nachtelijk zweten of hartkloppingen, is het slim om hier wat rustiger mee om te gaan.

Maar laten we eerlijk zijn: ik hou er niet van om te blijven hangen in wat allemaal “fout” is. Eten moet geen bron van stress worden. Dus… wat kun je juist wél doen?

Wat helpt je lichaam juist wél in balans

Kies voor echte voeding
Alles wat groeit, bloeit of zwemt. Denk aan groente, fruit, volkoren producten, peulvruchten, noten, zaden, vis, eieren en een beetje vlees. Je lichaam weet precies wat het daarmee moet doen.

Eet meer vezels
Vezels helpen je spijsvertering, houden je bloedsuikerspiegel stabiel en geven een vol gevoel. Groente, fruit, haver, linzen en volkoren producten zijn echte vrienden tijdens de overgang.

Vervang suiker door smaak
Gebruik kruiden, kaneel, citroen of vanille om smaak toe te voegen zonder suiker. Zo voed je je lichaam zonder pieken en dalen in energie.

Denk in balans, niet in verboden
Een wijntje, stukje chocola of etentje hoort bij het leven. Het gaat om het totaalplaatje. Als de basis voedzaam is, mag er best wat ruimte zijn voor wat lekkers.

De overgang is geen straf; het is een nieuwe fase waarin je lichaam andere dingen van je vraagt. Wat vroeger werkte, werkt nu misschien niet meer — en dat is oké. Zie het niet als verlies, maar als een kans om beter voor jezelf te zorgen.

Eten met aandacht. Minder stress. Meer bewustzijn.
Dat is de balans waar buikvet geen grip meer op krijgt.

Niet perfect. Wel bewust.

Wil je leren hoe je voeding en hormonen beter in balans brengt? Kijk dan eens naar mijn 1-op-1 coaching — daar help ik je persoonlijk mee.

Anja

Bron: artikel op Health.com over voeding tijdens de overgang (2025).

Wat je smartwatch je écht kan leren

Wed, 05 Nov 2025 15:00:15 GMT

Van meten naar voelen – wat je smartwatch je écht kan leren

Weet je nog dat we vroeger trots waren als we de tienduizend stappen haalden met zo’n ouderwetse stappenteller? Tegenwoordig meten we alles. Onze hartslag, slaap, stress en zelfs ademhaling worden vastgelegd door dat kleine schermpje om onze pols. En eerlijk: het is best fijn om iets te hebben dat je meer inzicht geeft in wat er in je lichaam gebeurt.

Volgens de American College of Sports Medicine is wearable technology zelfs de nummer één fitnesstrend van 2025. En dat verbaast me niet. Of je nu sportief bent of gewoon gezonder wilt leven, een smartwatch of fitness tracker kan je helpen te begrijpen wat jouw lijf nodig heeft.

Maar er zit ook een keerzijde aan al die cijfers. Wat begint als hulp, kan zomaar veranderen in druk. Nog drieduizend stappen. Nog één training. Nog een piek hoger op het grafiekje. Terwijl die data bedoeld is om te ondersteunen, niet om te beheersen.

Een smartwatch kan je waardevolle informatie geven, maar niet alles wat het meet is even belangrijk. Je hartslag in rust vertelt veel over je conditie en stressniveau. Hoe lager die in rust, hoe beter je lijf herstelt. Ook je slaapkwaliteit is cruciaal; goed slapen is de basis voor energie. En let eens op je herstelstatus, ook wel hartslagvariatie of HRV genoemd. Die laat zien hoe goed je lichaam herstelt van stress of inspanning.

Kijk daarnaast naar je dagelijkse beweging. Niet alleen tijdens het sporten, maar juist tussendoor. Even een wandeling na de lunch of rekken tussen het werken door. Dat soort momenten maken vaak meer verschil dan een intensieve training.

Wat je gerust kunt negeren, zijn de calorieën die je horloge zegt dat je verbrandt. Die kloppen meestal niet en eerlijk gezegd doen ze er niet zoveel toe. Je bent geen getal op een scherm, maar een mens met een lijf dat gehoord wil worden.

Gebruik je smartwatch als richting, niet als druk. Zie de cijfers als feedback, niet als oordeel. Als je horloge zegt dat je hersteld bent maar jij voelt je moe, dan is je gevoel leidend. Dat is wat balans betekent.

Stel haalbare doelen. Drie keer per week bewegen. Op tijd naar bed. Vaker even stilstaan. Consistentie brengt je verder dan perfectie.

Veel mensen denken dat resultaat alleen komt van hard trainen, maar het tegenovergestelde is waar: vooruitgang gebeurt tijdens herstel. Een lage rusthartslag, een hoge HRV en diepe slaap zijn allemaal signalen dat je lichaam goed bezig is. Dus gun jezelf die rustdag zonder schuldgevoel.

Een smartwatch kan je helpen herinneren aan kleine gewoontes die veel opleveren: even ademen, water drinken, een pauze nemen. Niet omdat je moet, maar omdat je goed voor jezelf wilt zorgen.

Ik hou van technologie zolang het niet de baas wordt. Want uiteindelijk draait het niet om cijfers, maar om gevoel. Een smartwatch kan laten zien waar je staat, maar jíj bepaalt de richting.

Gebruik die data niet om jezelf te controleren, maar om jezelf beter te leren kennen. Beweeg met aandacht. Slaap met rust. Luister naar je lichaam met mildheid.

Je smartwatch mag meten wat je doet, maar jij voelt wat je nodig hebt.

Anja

Wil je leren hoe je meer balans vindt in beweging, rust en voeding? Ontdek mijn 1-op-1 coaching.

“Maar fruitsap is toch hartstikke gezond?”

Mon, 27 Oct 2025 23:00:02 GMT

“Maar fruitsap is toch hartstikke gezond?”

“Maar fruitsap is toch hartstikke gezond?”
Die hoorde ik laatst van Patricia. En eerlijk? Ik snap het wel, veel vrouwen denken dat. Een glaasje vers sinaasappelsap bij het ontbijt voelt zó goed ,fris, fruitig, gezond… denken zij.

Stel jezelf eens de vraag: hoe gezond is dat glas sinaasappelsap nou écht?

Het antwoord? Het valt een tikkie tegen.

Eén glas sinaasappelsap is namelijk het sap van ongeveer drie sinaasappels. Drie! Dat lijkt onschuldig, maar je drinkt in één keer zo’n vijf suikerklontjes weg. En omdat alle vezels achterblijven in het fruitvlees, krijgt je lichaam een flinke suikerpiek te verwerken. En na elke piek komt... juist, een dal. En in dat dal komt het: vermoeidheid, snaaizucht en die stem die zegt: “Ik kan wel wat lekkers gebruiken.”

Dat is precies waarom sinaasappelsap niet de gezonde start is die we denken. Het laat je bloedsuiker dansen als een jojo hoog, laag, hoog, laag en dat vreet energie. Zeker als je al wat hormoonschommelingen hebt (hallo overgang ��).

Voorverpakte sapjes zijn vaak ook nog eens verhit, waardoor de meeste vitamines hun biezen pakken. Wat overblijft? Vloeibare suiker, zonder verzadiging. En voor je het weet, heb je twee glazen op terwijl je van twee echte sinaasappels waarschijnlijk al genoeg had gehad.

Maar betekent dat dat je nooit meer een sapje mag?
Nee joh. Je weet dat ik niet geloof in “nooit meer”. Als jij geniet van een versgeperst glas bij een zondag ontbijtje of hotelbuffet, doe dat dan vooral. Genieten hoort erbij. Alleen: doe het bewust.

Wil je echt iets goeds voor jezelf doen?
Eet je fruit in z’n geheel. Dan krijg je de vezels mee, blijft je bloedsuiker stabieler en voel je je langer verzadigd. En als je tussendoor een stuk fruit pakt, combineer het dan met een handje ongebrande noten of wat kwark, zo voorkom je die snelle dip.

Voor sporters kan een glas sinaasappelsap trouwens wél handig zijn na een intensieve training: dan vult het snel de energie in je spieren aan. Maar voor de meeste van ons? Gewoon liever kauwen dan drinken.

Dus: sap is niet “fout”, maar ook niet magisch gezond. Zie het als een traktatie, niet als een gewoonte.
Je lichaam is geen prullenbak en ook geen suikerfabriek. Geef het wat het echt nodig heeft: rust, vezels, balans — en af en toe gewoon een lekker stukje sinaasappel.

Niet perfect. Wel bewust.

Alles of niets, daartussen zit je leven

Tue, 14 Oct 2025 16:14:52 GMT

Alles of niets? Daartussen zit je leven

Ken je dat stemmetje in je hoofd? “Vanaf maandag ga ik het écht anders doen.” Of: “Ik ben nu al begonnen, dus dan moet alles perfect zijn.”

Mijn persoonlijke favoriet uit de oude doos: “Nu heb ik gezond geluncht, dus vanavond geen enkel foutje meer, anders is het verpest.” Herkenbaar? Dat is het alles-of-niets-syndroom. En geloof me: het is killing. Voor je energie, voor je gezondheid en zeker voor je zelfvertrouwen.

Je neemt je van alles voor. Gooi je koekjes de prullenbak in, maak je een mealprep waar een fitnessgoeroe jaloers op zou zijn, en zet je de wekker om zes uur voor yoga. En dan… na drie dagen ben je moe.

Overprikkeld. Geïrriteerd. Je eet een stukje chocola en wat denk je? “Nu is het toch al verpest.” En hup, terug bij af. Maar het probleem is niet je motivatie. Het is je maatstaf. Je probeert perfect te zijn in een leven dat gewoon menselijk is. En menselijk is: vallen, opstaan, zuchten, lachen en weer doorgaan.

Veel vrouwen vragen mij: hoe laat je dat alles-of-niets-denken los? Door niet meer te focussen op alles. En ook niet op niets. Maar op één kleine keuze, vandaag.

Wat is één ding dat jij vandaag anders kunt doen dan gisteren?

Misschien een kwartiertje wandelen. Of gewoon even stoppen met snaaien omdat je niet écht honger hebt. Het leven zit niet in uitersten. Het zit in gewoontes. Niet in drie keer per week sporten, maar in elke dag een beetje bewegen. Niet in een maand suikervrij, maar in “nee” durven zeggen tegen wat je energie rooft. Niet in “vanaf nu nooit meer”, maar in “vandaag kies ik anders.”

Ik snap waarom dat zwart-witdenken zo verleidelijk is. Het voelt overzichtelijk. Je zit ‘in een flow’ of je ‘bent het kwijt’. Maar daar tussenin (dat rommelige, menselijke stuk) dáár gebeurt de echte groei. In het proberen. In het missen. In het opnieuw beginnen.

Ik dacht vroeger dat ik streng moest zijn, dat het alleen werkte als ik altijd goed bezig was. Maar het ging pas écht lopen toen ik mezelf toestond om het op mijn manier te doen.

Een dag niks? Prima. Uit eten zonder schuldgevoel? Heerlijk. Ik stopte met straffen en begon met kiezen. Niet vanuit dwang, maar vanuit zorg. Vanuit mildheid.

Wat als jij dat ook doet? Vandaag kiest voor een voedzaam ontbijt, én dat taartje eet op het feestje van je vriendin — zonder innerlijk commentaar?

Wat als je beweegt omdat het je goed doet, niet omdat het moet? Het hoeft niet alles te zijn. Maar het moet wél van jou zijn. Je leven past niet in een strak schema. Jij bent geen projectplan. Je bent een mens, met een lijf dat soms wat meer nodig heeft of juist wat minder. Als je dat leert herkennen, dan komt balans vanzelf.

Dus: alles of niets? Of vandaag gewoon een stapje beter?

Niet perfect. Wel bewust.

 Dát is waar het verschil begint. En ik loop met je mee.

Afvallen is geen doel, het is een bijeffect

Fri, 10 Oct 2025 10:43:32 GMT

“Ik wil gewoon afvallen.”

Dat hoor ik zó vaak.
En eerlijk? Ik snap het.

Als je al jaren aan het worstelen bent met je gewicht… als je kleren strakker zitten dan je lief is… als je lichaam niet meer voelt zoals het ooit deed — dan klinkt “ik wil afvallen” als het meest logische doel ter wereld.

Maar ik ga iets zeggen waar je misschien even van moet slikken.
Afvallen is geen doel.
Het is een bijeffect.

Een gevolg van goed voor jezelf zorgen.

Van eten omdat je je lichaam wilt voeden, niet vullen.
Van bewegen omdat het lekker voelt, niet omdat het moet.

Want als afvallen je enige doel is…
dan raak je vroeg of laat teleurgesteld.

Wat als die weegschaal niet doet wat jij wil, ondanks al je moeite?
Wat als je je weken uitslooft, netjes eet, en er verandert niks?
Dan voelt het als falen. En dan denk je: zie je wel, het heeft geen zin.

En hup — daar glipt alles weer weg. Terug bij af.

Maar stel nou eens dat je doel iets anders is.
Meer energie. Meer zelfvertrouwen. Rust in je hoofd.

Hoe zou dat voelen?

Dan wordt elke stap een overwinning.
Niet omdat de weegschaal dat zegt, maar omdat jij het voelt.
Omdat je weer wakker wordt met zin in de dag. Omdat je meer geduld hebt met je gezin. Omdat je je weer een beetje… jou voelt.

Dát is pas resultaat.

Ik zie het zo vaak bij vrouwen die met mij starten.
Ze zeggen: “Ik wil tien kilo kwijt.”
En een paar weken later hoor ik: “Weet je, ik wil eigenlijk gewoon rust. En niet meer crashen om vier uur. En weer vertrouwen op mijn lichaam.”

En grappig genoeg… dan begint er wat te verschuiven.
De kilo’s gaan eraf — langzaam, maar blijvend.

Niet door strijd, maar door balans.

Want als je alleen op die kilo’s focust, ga je compenseren.
Dan ben je streng op maandag en gefrustreerd op vrijdag.
Dan wordt eten een rekensom. En eerlijk? Daar ben ik wel een beetje klaar mee. En jij waarschijnlijk ook.

“Afvallen zonder af te vallen” — dat klinkt gek, hè?
Maar het werkt.

Laat dat cijfer op de weegschaal even met rust.
Richt je op wat je wél kunt beïnvloeden: slapen, bewegen, water drinken, voedzaam eten, grenzen voelen.
Dat is waar de echte verandering begint.

Ik gun jou een leven waarin eten geen vijand is.

Waarin je keuzes maakt vanuit zorg, niet vanuit straf.
Waarin je goed in je lijf zit — ongeacht de maat in je broek.

En als je dan ook nog afvalt?

Mooi meegenomen.

Afvallen mag. Maar nooit ten koste van jezelf.

Dus vraag jezelf af: heb ik streng zijn al eens geprobeerd? En wat leverde het me op?
Misschien is het tijd om het anders te doen.

Begin vandaag niet met een dieet, maar met een wandeling.
Niet met minder eten, maar met béter eten.
Niet met straffen, maar met luisteren.

Afvallen is geen plan.
Het is een gevolg van mild zijn, volhouden, en kiezen voor jezelf.

En precies daarbij help ik je.

Niet met een schema of een weegschaal, maar met begeleiding die écht past.
Omdat het niet om perfectie gaat.

Maar om jou!

Hoe ik leerde om gewoon te genieten, mét balans!

Fri, 10 Oct 2025 10:23:12 GMT

“Jeetje, jij mag zeker niks meer eten hè?”

Afgelopen weekend was het weer zover:

Een gezellig feestje. Kaarsjes aan, lekkere hapjes op tafel, een muziekje op de achtergrond.

En nog voordat ik m’n jas had uitgedaan, hoorde ik het al:

“Zo! Jij bent afgevallen zeg!”
“Ohhh, jij neemt zeker geen bitterbal meer?”
“Jeetje, jij geniet ook nergens meer van hè?”
Of mijn favoriet: “Stop maar hoor, straks waai je nog weg!”

Altijd goed bedoeld, ik weet het. Vaak zelfs met een vleugje bewondering. Maar toch voelt het een beetje ongemakkelijk. Want wat zij zien, is alleen dat ik slanker ben geworden.

Wat ze níet zien, is dat ik me voor het eerst in jaren écht energiek voel.
Dat ik geen strijd meer heb met eten.
Dat ik eindelijk van die snaaibuien af ben.
En dat ik nog steeds geniet van een wijntje of een stukje taart, maar dan zonder schuldgevoel.

Ik wil niet die ‘lastige eter’ zijn op een feestje, maar ook niet meer terug naar vroeger.

Dus zeg ik meestal met een glimlach:

“Haha, ik mag alles hoor. Ik kies gewoon wat me goed doet.”

En precies dáár zit het verschil.
Geen mag-wel of mag-niet. Geen lijstjes of verboden. Gewoon bewust kiezen wat past bij mijn energie en mijn balans.

Feestjes zijn er om te genieten, vind ik.
Dus ik neem dat wijntje, maar niet drie.
Ik kies de hapjes waar ik écht zin in heb en die droge toastjes laat ik lekker staan.
En ik geniet. Bewust. Zonder schuldgevoel.

Want beter eten betekent niet mínder eten.

Het betekent: beter kiezen.
En sinds ik op die manier leef, eet ik juist méér dan vroeger. Omdat ik mijn lichaam voed in plaats van het te straffen.

Dat is precies wat ik vrouwen wil leren bij FabulousFit.
Geen dieet, geen verboden.

Gewoon balans, energie en een lijf waar je je goed in voelt.

Dus als iemand nog eens zegt:
“Jeetje, jij mag zeker niks meer eten hè?”
Dan glimlach ik.
“O, ik mag juist héél veel. Ik heb gewoon geleerd wat me goed doet.” ��

Eten hand in hand met bewegen

Wed, 24 Sep 2025 11:20:46 GMT

Eten hand in hand met bewegen

“Hoe vaak sport jij dan?”

Het is een vraag die ik vaak krijg.

En meestal met een soort verwachtingsvolle blik erachter.

Want als je goed in je vel zit, slank bent, en energie hebt, dan moet je toch wel keihard trainen?

Nou, laat ik het gelijk zeggen: ik ben géén sportschooltijger. Ik ren niet drie keer per week in strakke legging op een loopband. En ik heb ook geen fitnessabonnement waarbij je je bijna schuldig voelt als je er niet heen gaat.

Maar ik beweeg wél. Elke dag. Bewust. En dat maakt alle verschil.

J e lijf is gemaakt om te bewegen. Punt.

Bewegen is geen straf. Het is geen tool om je eten ‘goed te maken’. Het is je lijf geven wat het nodig heeft. Niet om af te vallen — maar om je goed te voelen.

Wist je dat je lichaam al blij wordt van een stevige wandeling van twintig minuten?

Dat is geen topsport, maar pure zelfzorg.

Geen “alles of niets” meer Het grootste probleem met bewegen is dat we het óf veel te groot maken… óf helemaal loslaten.

Je kent ze wel: mensen die ineens vijf keer per week gaan hardlopen en binnen drie weken geblesseerd raken.

Of vrouwen die zeggen: “Ik heb geen tijd voor sporten” en dan maar niks doen.

Maar waarom zoeken we altijd de extremen? Alsof het alleen telt als je zwetend en hijgend thuiskomt. Je hoeft niet te trainen alsof je meedoet aan Expeditie Robinson. Echt niet.

Maak het klein. En maak het leuk.

Wat als je gewoon elke dag een stukje gaat wandelen? Even naar buiten. Of de trap pakt in plaats van de lift.

Of op de fiets naar de supermarkt. Of een dansje in de woonkamer. (Geloof me, dat telt ook.)

Bewegen hoeft niet op een yogamat met een Instagram-waardige smoothie ernaast. Je moet niet iets doen wat niet bij je past. Je moet iets vinden wat je wél volhoudt.

Beweging helpt ook je hormonen En zeker in de overgang — ja, daar is ‘ie weer — is beweging goud waard.

Niet omdat je er per se kilo’s mee verliest. Maar omdat het je hoofd leegmaakt. Omdat het helpt tegen stemmingswisselingen. Tegen slecht slapen. Tegen dat opgejaagde gevoel.

Het is geen wondermiddel. Maar het is wel een van de beste knoppen waar je zelf aan kunt draaien.

Je hoeft niet fanatiek te zijn om effect te merken Een paar duizend stappen per dag kunnen al verschil maken. En ja, méér is beter — maar alleen als het ook haalbaar is.

Het gaat erom dat je beweegt met aandacht. Voor jezelf. Niet voor het resultaat op de weegschaal.

Wat ik zelf doe?

Ik wandel. Bijna elke dag. Vaak met onze honden.

Niet altijd ver. Niet altijd lang. Maar wel bewust. En ja, soms met een podcast in m’n oren.

Of juist in stilte, om even tot mezelf te komen.

En soms dans ik gewoon. Midden in de woonkamer. Voor de spiegel. Omdat ik er zin in heb.

Bewegen moet geen moeten zijn Als het voelt als een verplichting, dan hou je het niet vol. Dus maak het licht. Maak het klein. Maak het van jou.

Want als eten en bewegen samen gaan, ontstaat er geen strijd. Maar balans. En dan voel je je niet alleen beter — je gáát je ook beter gedragen. Naar jezelf.

Dus wat doe jij vandaag? Niet morgen. Niet maandag. Vandaag. Misschien een blokje om? Misschien even de fiets pakken? Of vijf keer de trap op en af?

Je lijf zal je dankbaar zijn. En geloof me je hoofd ook.��

Je moet je lijf niet vullen, maar voeden!

Fri, 20 Jun 2025 09:59:49 GMT

Je moet je lijf niet vullen, maar voeden!

“Zoveel eten op je bord?”

Ik zie ze wel kijken. In het restaurant, op verjaardagen of gewoon thuis aan tafel.

Robin, mijn sportieve vent van 1.91 meter eet met smaak z’n bord leeg. Maar op mijn bord ligt vaak meer!

En toch: ik voel me fit. Ik zit op mijn streefgewicht. En nee, ik volg geen dieet. Ik vul mijn lijf niet. Ik voed het.

Vullen is makkelijk. Voeden vraagt aandacht

We leven in een wereld waar eten altijd binnen handbereik is.

Even snel een boterham met kaas. Een handje chips na het werk. ’s Avonds nog een toastje of een stukje chocola.

We vullen onszelf de hele dag door. Vaak zonder er erg in te hebben.

Maar voeden? Dat is iets anders. Dan kies je bewust.

Dan vraag je jezelf af: “Heb ik honger? Of wil ik gewoon iets? Wat heb ik dan nu nodig?”

Voeden is niet hetzelfde als streng zijn

Even voor de duidelijkheid: dit is geen pleidooi voor “je mag nooit meer een frietje”.

Ik ga ook gewoon uit eten en gun mijzelf op dat moment zelfs een glaasje wijn. En ik eet ook een koekje bij de koffie. Geloof het of niet, het is echt waar.

Ja zelfs een handje chips, maar ik weet: dat zijn vullers, geen voeders.

Maak bewust je keuzes

Ik maak die keuze bewust. En daar zit het verschil.

Wat voedt jou écht? Voor mij is dat bijvoorbeeld:

een goed gevulde salade met zalm, avocado en bonen.
een kom magere kwark met gepofte tarwe, blauwe bessen of aardbeien
een kom warme havermout met noten en een snuf kaneel.

Voedend eten vult je lijf met energie. Geen dip, geen schuldgevoel, geen opgeblazen buik. Gewoon: kracht.

En nee, dat hoeft geen quinoa met lijnzaad te zijn. Eten mag ook gewoon lekker zijn.

Gestopt met vullen

Wat gebeurt er als je stopt met vullen? Toen ik het verschil begon te voelen, ging er een wereld voor me open.

Ik merkte dat ik helderder dacht, minder snaaide tussendoor, en… meer kon eten.

Ja, écht. Want voedend eten verzadigt. Je lichaam zegt dan: “Ik heb genoeg.”

Bij vullend eten blijf je zoeken. Dan eet je een rijstwafel, dan een stukje kaas, dan nog een cracker. En voor je het weet zit je weer vol, maar niet gevoed.

Nee niet op dieet

Je hoeft niet op dieet. Je moet alleen weer leren luisteren.

We zijn dat een beetje kwijtgeraakt. Die verbinding met ons lijf.

We eten omdat:

het 12 uur is.
het gezellig is.
we moe zijn.
we gestrest of verdrietig zijn.

Maar waar heeft je lichaam écht behoefte aan?

Soms wil je vullen. En dat is oké. Soms heb je gewoon zin in iets lekkers.

Je wilt jezelf verwennen. Iets vieren. Of juist troosten.

Doe dat. Bewust. Geniet. Maar noem het wat het is.

En kies daarna weer voor voeding. Niet als straf. Maar als keuze voor jezelf.

Ik deel dit met een reden

Waarom ik dit deel? Omdat ik jarenlang in de val trapte van alles “goed” willen doen. Weinig eten. Gezond eten.

Maar eigenlijk niet snappen waar mijn lijf écht blij van werd.

Tot ik met voelen en begon met met tellen.

Toen werd eten geen strijd meer. Maar een manier om mezelf goed te verzorgen.

Dus, wat ligt er op jouw bord vandaag? Vul jij je lijf? Of voed je het?

Je hoeft het niet perfect te doen. Maar je kunt vandaag wel een andere keuze maken dan gisteren. En geloof me: dat voel je.

Weten hoe? Neem een kijkje hier

Waarom lukt afvallen niet meer zoals vroeger?

Wed, 11 Jun 2025 08:56:57 GMT

Waarom lukt afvallen niet meer zoals vroeger?

Vroeger

“Vroeger hoefde ik maar even op te letten…” ...en ik viel af.

Gewoon een weekje soep, wat minder brood, geen wijn, en hop een kilo eraf.

Maar nu? Ik let op, ik beweeg, ik eet gezond… en toch gebeurt er weinig tot niks.

Als je dit herkent: je bent niet alleen. En nee, er is niks mis met jou.

Verandering

Je lijf is veranderd. Punt. Rond je 40e gaat je lijf langzaam anders werken. Niet ineens hoot, het sluipt erin.

Je stofwisseling wordt trager, je spieren nemen af als je niks doet, en je hormonen? Die lijken ineens een eigen wil te hebben.

Dat betekent: je oude ‘trucjes’ werken niet meer. Niet omdat jij iets fout doet. Maar omdat de spelregels veranderd zijn.

En nu dan?

Geen dieet, geen straffen, geen drama.

Wat je niet nodig hebt:

een nieuw dieet
een hongerschema
een 12-week-challenge.

Wat je nodig wel nodig het:

is inzicht in wat jouw lijf nú nodig heeft.
de juiste kennis
een beetje hulp

Misschien denk je: “Ik doe het toch goed?” En toch gebeurt er niks.

Dat komt omdat ‘goed’ nu iets anders betekent.

Goed voor jezelf zorgen

Wat betekent “goed voor jezelf zorgen” dan wel? Voor mij begon dat inzicht toen ik zelf merkte: ik ben constant moe, prikkelbaar en wat ik ook doe het werkt niet.

Ik ben me gaan verdiepen in wat er écht gebeurt na je 40e.

En ik ontdekte iets bevrijdends:

je hóeft niet minder te eten, je moet anders eten. Je hóeft niet meer te sporten, maar anders bewegen.

En vooral: je hoeft jezelf niet meer te bewijzen!

Je lijf is niet je vijand

Je lijf wil samenwerken Jouw lichaam wil niet tegenwerken. Sterker nog: het doet zijn best om jou te beschermen.

Alleen snapt het soms niet wat jij wilt en dat komt vaak door jaren van ‘hollen en stilstaan’.

Van diëten, snoepen, forceren, en dan weer streng zijn.

Als je weer leert luisteren naar je lijf, écht luisteren, dan merk je ineens wat je nodig hebt.

Meer rust. Minder bloedsuikerschommelingen. Eten dat je voedt, niet vult.

En dat is geen hogere wiskunde. Het is zelfs verrassend simpel.

Mijn wake-up call

Mijn eigen wake-up call:

Ik weet nog dat ik op een ochtend dacht: dit is niet wie ik wil zijn. Niet qua lijf, maar qua gevoel. Ik was leeg. En ik wist dat ik niet nog een dieet wilde. Ik wilde energie. Rust in mijn hoofd. Vertrouwen in mijn lijf.

Dat werd mijn doel.

En gek genoeg: toen dát het doel werd en niet meer “ik moet 25 kilo kwijt” begon het vanzelf te lopen.

Niet omdat ik minder at. Maar omdat ik bewuster koos.

Jij kan dit ook, gebruik mijn training die vind je hier

Denk je ik dat dit wel, maar niet alleen. Neem dan gewoon eens hier contact op.

Joggen? Ik ren alleen als er taart is.

Wed, 04 Jun 2025 14:25:40 GMT

Joggen? Ik ren alleen als er taart is.

Waarom beweging tóch je beste vriendin wordt (ook al haat je sporten)

Laat ik even eerlijk zijn.
Toen iemand tegen mij zei: “Bewegen geeft energie!” dacht ik serieus dat ze het over dansen op een feestje met een glas Chardonnay had.

Maar nee hoor. Ze bedoelde... sporten.
Zoals in: sneakers aan, zweten, hijgen, spierpijn en alles wat daar onvermijdelijk bij komt kijken.

Ik bedoel, hallo! Ik ben 49.

Ik ben geen marathonloper. Ik ben eerder het type ‘ik ren alleen als ik mijn kind van drie van de trap hoor vallen’ en zelfs dat ging moeizaam.

Maar goed. Toch kwam het moment dat ik dacht:

“Misschien heeft m’n lijf wel een beetje liefde in de vorm van beweging nodig.”

En wat denk je?

Mijn hoofd zei: “No way. Jij bent niet sportief. Jij bent iemand die zucht als ze de trap op moet.”

Mijn lichaam zei: “DOEN! Please. Alsjeblieft. Al is het maar een wandeling.”

Sporten? Of gewoon bewegen?

Laten we het woord “sporten” direct even in de blender gooien.
Want je hoeft niet naar de sportschool in strakke leggings waar je je in wurmt als een rollade.

Beweging is gewoon… bewegen.
Wandelen, fietsen, traplopen, een dansje in de keuken, zweten van het dweilen, het telt allemaal.

En nee, je hoeft geen uur lang een HIT-training te doen met een instructeur die "kom op!" gilt terwijl jij doodgaat.
(Tenzij je daarvan houdt. In dat geval: succes, tijger.)

De eerste keer bewegen

Je denkt misschien: “Ik begin gewoon met wandelen.”

Klinkt goed, tot je benen na 15 minuten zeggen:
“Wat zijn we aan het doen? Dit doen we normaal niet!”

Maar hé, elke stap telt. Ook de kleine. Zelfs de wankele. Vooral die met zweet op je rug en de gedachte “wie heeft dit verzonnen?”

En weet je wat? Het went. En dan komt er een dag waarop je jezelf betrapt…
Dat je buiten staat.
Met schoenen aan.
En je doet het.

Je wandelt. En het voelt niet eens erg.

Waarom beweging géén straf is

Het maakt je hoofd rustiger (ja, zelfs als je puber je weer gek maakt)
Het helpt je hormonen in balans
Je verbrandt geen complete taart, maar wel frustratie
Je voelt je sterker, letterlijk en figuurlijk
En het is nog gratis ook

Dus dames: beweeg op jouw manier

Dans in je ondergoed.
Wandel met een vriendin.
Fiets naar de supermarkt.
Of probeer eens yoga, ook al lach je jezelf krom in de ‘hond met je neus naar beneden’-houding.

Je hoeft geen topsporter te zijn om je top te voelen.

Wil je weten welke beweging bij jou past in de overgang?

Ik help je op weg. Niet met schema’s waar je zenuwachtig van wordt, maar met simpele stappen die je volhoudt.

Samen bewegen we vooruit. Met plezier, zonder druk. En af en toe… met taart. ��

Neem hier contact op, dan maken we kennis met elkaar.

Broccoli, buikvet & bullshit – de waarheid over een gezonde leefstijl

Wed, 04 Jun 2025 14:02:57 GMT

Broccoli, buikvet & bullshit.

De waarheid over een gezonde leefstijl

Laten we eerlijk zijn.
Het woord "gezonde leefstijl" klinkt een beetje alsof je ineens elke ochtend een tarwegras-shot moet nemen, je hele koelkast moet uitmesten en spontaan verliefd moet worden op wandelen in regen en wind.

Maar eh... dat gaan we dus niet doen.

Ik bedoel, ik ben ook gewoon een vrouw van 49. Ik heb drie zonen grootgebracht, een hartstilstand overleefd, en meer diëten geprobeerd dan ik haar op m’n hoofd heb. Als er één ding is dat ik heb geleerd, dan is het dit:

Gezond leven is géén straf
En nee, je hoeft niet heilig te eten om je weer goed te voelen.

Geen dieet. Geen drama.

We hebben allemaal die fase gehad:
"Maandag begin ik écht!"
Om vervolgens zondagavond nog net een halve kaasplank weg te tikken uit ‘voorzorg’.

Een gezonde leefstijl betekent NIET :

Nooit meer chocola (ik ben toch niet gek?)
Ochtendmeditaties bij zonsopgang (alleen als de koffie klaarstaat)
Of een sportschool abonnement waar je alleen betaalt voor het schuldgevoel

Wat het wél is?

Kiezen voor eten dat je energie gééft in plaats van rooft
Inzien dat je lichaam geen machine is, maar een slim systeem (inclusief hormonen met hun eigen humeur)
Weten dat balans belangrijker is dan perfectie
En vooral: je mag het leuk maken! Ja, écht.

“Maar ik heb geen tijd”

Ik hoor je.
Je agenda zit vol, je hoofd zit vol, en je broek zit… strak.
Maar een gezonde leefstijl hoeft niet méér tijd te kosten, het bespaart je juist energie, stress en ziekenhuisbezoekjes.

Dus laten we het luchtig houden. Letterlijk én figuurlijk.

Mijn tips? (met een knipoog)

Eet groenten. En dan bedoel ik meer dan de tomaat op je pizza.
Beweeg, maar doe vooral iets dat je géén hekel aan hebt.
Slaap. Serieus. Je hormonen zijn dol op een fatsoenlijke nachtrust.
En gun jezelf ook dat wijntje — maar wel met liefde, niet met schuldgevoel.

Herpak jezelf, maar blijf jezelf

Een gezonde leefstijl is niet het einddoel. Het is de basis.
Zodat jij je lekker voelt in je lijf, niet uitgeput wakker wordt, en misschien zelfs weer eens met plezier in de spiegel kijkt.

En nee, dat hoeft niet perfect. Alleen maar écht.
Met een beetje humor. En heel veel jezelf.

Wil je stap voor stap leren hoe je dit zó aanpakt dat het wél bij je past?
Klik [hier] om een gratis kennismakingsgesprek te plannen. Ik help je verder zonder onzin, wel met resultaat.

cf6b9c49

Een loopband, jij?

"Ja, echt waar!"

Hoeveel calorieën moet ik nou per dag eten?

“Geef me gewoon één getal.”

Waarom val ik niet af terwijl ik gezond eet?

“Ik doe toch alles goed?”

Hoe behoud ik goede voornemens

Hoe behoud ik goede gewoontes na januari?

﻿

Onzeker op foto’s? Zo vond ik zelfvertrouwen | FabulousFit

“Niet die foto posten waar ik op sta, hè?” ﻿

Heb je een maagverkleining gedaan

“En toen vroeg ze… Heb je een maagverkleining gedaan”

hormoon pleisters en gewicht. het echte verhaal dat niemand je vertelt

Hormoon pleisters en gewicht. het echte verhaal dat niemand je vertelt

Dus wat gebeurt er nou echt in je lichaam?

En dan het echte geheim

Tot slot, keukentafelwijsheid

Voeding in de overgang: wat helpt (en wat juist niet) tegen buikvet

Buikvet in de overgang – wat kun je beter laten (en wat juist niet) ﻿

Wat kun je beter wat minder eten

Wat helpt je lichaam juist wél in balans

Wat je smartwatch je écht kan leren

Van meten naar voelen – wat je smartwatch je écht kan leren

“Maar fruitsap is toch hartstikke gezond?”

“Maar fruitsap is toch hartstikke gezond?”

Alles of niets, daartussen zit je leven

Alles of niets? Daartussen zit je leven

Afvallen is geen doel, het is een bijeffect

“Ik wil gewoon afvallen.”

Want als afvallen je enige doel is… dan raak je vroeg of laat teleurgesteld.

Hoe ik leerde om gewoon te genieten, mét balans!

“Jeetje, jij mag zeker niks meer eten hè?”

Afgelopen weekend was het weer zover:

Want beter eten betekent niet mínder eten.

Eten hand in hand met bewegen

Eten hand in hand met bewegen

J e lijf is gemaakt om te bewegen. Punt.

Maak het klein. En maak het leuk.

Wat ik zelf doe?

Je moet je lijf niet vullen, maar voeden!

Je moet je lijf niet vullen, maar voeden!

“Zoveel eten op je bord?”

Vullen is makkelijk. Voeden vraagt aandacht

Maak bewust je keuzes

Gestopt met vullen

Nee niet op dieet

Ik deel dit met een reden

Waarom lukt afvallen niet meer zoals vroeger?

Waarom lukt afvallen niet meer zoals vroeger?

Vroeger

Verandering

En nu dan?

Goed voor jezelf zorgen

Je lijf is niet je vijand

Mijn wake-up call

Joggen? Ik ren alleen als er taart is.

Joggen? Ik ren alleen als er taart is.

Waarom beweging tóch je beste vriendin wordt (ook al haat je sporten)

En wat denk je?

Sporten? Of gewoon bewegen?

De eerste keer bewegen

Waarom beweging géén straf is

Dus dames: beweeg op jouw manier

Wil je weten welke beweging bij jou past in de overgang?

Broccoli, buikvet & bullshit – de waarheid over een gezonde leefstijl

Broccoli, buikvet & bullshit.

De waarheid over een gezonde leefstijl

Geen dieet. Geen drama.

Wat het wél is?

“Maar ik heb geen tijd”

Mijn tips? (met een knipoog)

Herpak jezelf, maar blijf jezelf

“Niet die foto posten waar ik op sta, hè?”

Buikvet in de overgang – wat kun je beter laten (en wat juist niet)

Want als afvallen je enige doel is…
dan raak je vroeg of laat teleurgesteld.