Waarom krijg ik ineens buikvet in de overgang?
“Ik herken mijn eigen buik ineens niet meer.”
Het begon niet met de weegschaal.
Het begon met een broek. Zo’n broek waarvan je zeker wist dat hij vorig jaar nog prima zat. Niet perfect misschien, maar gewoon normaal. En ineens dacht ik: pardon? Wanneer is dit gebeurd?
Niet eens alleen strakker trouwens. Vooral anders.
Dat hoor ik vrouwen vaker zeggen tijdens de overgang. Niet per se dikker. Maar zachter. Meer aanwezig. Alsof je buik ineens heeft besloten om gezellig vooraan te gaan wonen.
En het frustrerende is: veel vrouwen doen juist méér hun best dan vroeger.
Ze letten beter op eten. Gaan wandelen. Proberen gezonder te leven. Kopen ineens haver in plaats van cruesli alsof ze hun leven helemaal op orde hebben 😄
En toch voelt hun lichaam alsof het zegt: leuk geprobeerd.
Dat kan zó ontmoedigend zijn.
Zeker als je steeds blijft denken dat het gewoon aan discipline ligt. Dat je nóg beter moet eten. Nóg harder moet werken. Nóg strenger moet zijn voor jezelf.
Maar eerlijk? Je lichaam verandert gewoon.
En nee, dat betekent niet dat je “het laat gaan”. Dat hoor ik vrouwen soms echt bijna beschaamd zeggen. Alsof hun buik een persoonlijk falen is geworden.
Terwijl er hormonaal gewoon ontzettend veel gebeurt in deze fase.
Je lichaam gaat anders om met vetopslag. Anders reageren op stress. Anders herstellen. Anders slapen ook trouwens, want hoeveel vrouwen worden er tegenwoordig niet ergens tussen drie en vier wakker alsof hun lichaam spontaan besloten heeft een nachtshift te draaien?
En slaaptekort doet ook weer van alles met je energie, trek en hormonen.
Daar komt nog iets bij wat we vaak onderschatten: stress.
Niet alleen grote stress trouwens. Ook gewoon het altijd “aan” staan. Werken, zorgen, regelen, denken, onthouden, plannen. Je hoofd dat nooit echt uitgaat.
Je lichaam maakt dan meer cortisol aan. En laat dat nou net een hormoon zijn dat buikvet graag gezellig in de buurt houdt.
Onhandig geregeld eigenlijk 😄
Wat ik alleen jammer vind, is dat vrouwen daardoor vaak de strijd aangaan met hun eigen lijf.
Meer controle. Minder eten. Strenger worden.
Terwijl je lichaam meestal niet vraagt om harder. Het vraagt eerder om rust. Ritme. Regelmaat. Beweging die vol te houden is. Eten waar je energie van krijgt in plaats van schuldgevoel.
En nee, dat klinkt minder spectaculair dan “10 kilo kwijt in 4 weken”.
Maar wel een stuk fijner om mee te leven.
Want dat is uiteindelijk waar het om draait. Niet zo snel mogelijk verdwijnen in een kleinere broekmaat, maar je weer een beetje jezelf voelen in je eigen lichaam.
Misschien is buikvet in de overgang dus niet alleen een signaal dat je lichaam verandert.
Misschien is het ook een uitnodiging om anders voor jezelf te gaan zorgen dan vroeger.
Niet strenger.
Wel zachter.
Anja
